Σμύρνη

Θ. Παρνασσιου

'Ενα του έρωτα κλωνί, ο Τάνταλος,
κι' αυτός, του Δία ένας βλαστός,
πόλη Τανταλίδα έχτιζε εκεί,
όπου της Σμύρνης, των Λελέγων,
Αμαζόνας και Θησέα,
θρέφτηκε εκείνος ο κορμός,
σοφίας τέχνης και επιστήμης
Ιωνίας ο περίλαμπρος ανθός !...

'Ω Σμύρνη γελούμενη, γλυκόθωρη
χαμένη τώρα ομορφιά ...
Τι κι αν σε κάψανε,
δεν έσβησες, δε χάθηκες,
ουράνια ως ήσουνα φωτιά,
ανέβηκες και στέκεις
θυμίαμα Ιδέας,
μες στης θυσίας λειτουργιά !...

Κύκλος όλα και γυρνάνε ...
κι είναι χιλιάδες οι νεκροί,
όπου τη γη σου τη φυλάνε,
με το Χρυσόστομο εκεί !...