Πατρίδας Νοσταλγία

Σίμος Λιανίδης

Πατρίδα, αγαπημένα κι άγια χώματα
Αυτό που της ζωής την χρυσανατολή
είδαμε κάποια μέρα λιόχαρη
Νοσταλγικά η σκέψη μας γυρνά
στ' ακρόγυαλά σου τα χρυσά
που του Ευξείνου γλαυκό γλυκά φιλεί το κύμα

Στα ήμερα σου τα βουνά τα έλατα σπαρμένα
όπου της άνοιξης φυσά το μυροβόλο αγέρι
αυτού που αφήσαμε τα σπίτια μας,
την προκοπή μας, την καρδιά μας,
το μόχθο μας και τη χαρά μας.
Ο εσείς χορταριασμένη ταφή των προγονών
αυτού γυρνάει η σκέψη μας συχνά
κι είναι παράπονο ο πόνος μας
που κλάμα γίνεται σε κάθε μας τραγούδι.

Πατρίδα, αγαπημένα κι άγια χώματα
Ας ήταν κάποια άνοιξη
λουλουδιασμένη και μοσχόλουστη
να 'ρθουμε αυτού πικροί προσκυνητές
να σκύψουμε απ την πηγή
κρύο νερό να πιούμε
με τις παλάμες των χεριών.

Λίγα λουλούδια, αμάραντα κι υπόγεια
μανουσάκια
να μυριστούμε αχόρταγα ως της ψυχής το βάθος
κι ύστερα ω ευφροσύνη
να στήσουμε λεβέντικο χορό
στης Σουμελάς το πανηγύρι
Να μπουν τα νιάτα στο χορό
και οι λυγερές αντάμα
στη μέση οι γέροι καθιστοί
να κελαηδήσει η λύρα
τραγούδι θείο, αγαπητό, ποντιακό τραγούδι
Να στραφούν στα στητά κορμιά ζουπούνες μεταξένιες
και τ 'άρματα στρατόβροντα
να ηχολογούν στα δάση
τ 'άρματα των παλικαριών

Ας ήταν κάποια άνοιξη
κι όμως οι άνοιξες περνούν
χρόνια και χρόνια τώρα
κι η νοσταλγία ανήμερη βόσκει τα σωθικά μας
πεθαίνουνε οι γέροι μας με πικραμένα χείλη
λίγο νερό ικετεύοντας απ τις γλυκές πηγές σου
πεθαίνουνε με τον καημό
διπλός ο θάνατος τους

Πατρίδα, αγαπημένα κι άγια χώματα
Αχ, ας όψονται οι δυνατοί του κόσμου
που ρήμαξαν και χάλασαν
κι ερήμωσαν και αφάνισαν τις πατρικές φωλιές μας.
Της Ρωμανίας η αγκαλιά φιλόξενη μας δεχτεί
κι ο πόνος μας λιγόστεψε για λίγο
όμως ο νους κι η σκέψη κι η καρδιά πάντα σ 'εσένα τριγυρνά
νοσταλγικά αγαπημένη γη
κι αξέχαστη αργοναυτών και διγενή πατρίδα.